Het mobiele leven in Afrika

De Financial Times publiceert dit weekend een prachtig artikel over hoe de mobiele telefoon het Afrikaanse continent beinvloedt, gezien door de ogen van enkele Keniaanse 'abonnees'.

Overal in Afrika investeren mensen in mobiele telefonie, van een massuese in Nairobi, tot Massai krijgers in Kajiado. Iets dat enkele jaren geleden nog onmogelijk was. Ten tijde van het vorige regime onder Daniel Arap Moi waren, toen nog vaste, telefoonlijnen schier onbetaalbaar. Behalve de aansluitkosten die meer dan 50 gemiddelde maandsalarissen bedroegen moest men ook nog regelmatig ambtenaren omkopen om de telefoonlijn werkend te houden.

Sinds eind jaren '90, met de komst van bedrijven als Vodafone en Celtel is dat langzaam maar zeker aan het veranderen. Telde Kenia in 1999 nog 24.000 mobiele abonnees, nu is dat aantal gestegen naar ruim 4,6 miljoen. Ter vergelijk, in dezelfde periode is het aantal vaste lijnen gedaald van 321 naar 279 duizend.

Tegenwoordig lopen zelfs Massai met een mobiele telefoon in de hand. Moesten ze voorheen kilometers lopen om andere krijgers en dorpsoudsten te spreken, nu bellen of sms-en ze ff met elkaar voordat ze op leeuwnjacht gaan.

Een andere tekenend voorbeeld is dat van Rachel Kimani. Moeder van een AIDS patient en levend in een semi-krottenwijk in een golfplaten hut zonder stromend water of electrischiteit is zij nu gewoon bereikbaar als haar zoon op school een aanval heeft of zonder medicijnen zit. Moest zij zich vroeger al bedelend en liftend een weg banen door de stad om haar zoon te kunnen bereiken, nu is haar grootste zorg hoe ze haar mobieltje opgeladen krijgt en houdt, zonder eigen electriciteit.

Dit zijn slechts enkele voorbeelden uit het FT artikel van dit weekend. Een must-read!