De claims van Apple en Samsung

Vorig artikel Volgend artikel

Vriend en vijand verbazen zich over de claims die Apple en Samsung elkaar van West naar Oost toewerpen. Apple verwijt Samsung diefstal van intellectueel eigendom, Samsung stelt dat de stroom claims het bedrijf verhindert zich verder te ontwikkelen. Wat valt er eigenlijk te winnen bij een proces als dit, zijn Apple's claims wel zo terecht en kan het zich wel beroepen op het intellectuele eigendom dat het opeist?

Apple ziet hoe Samsung extreem veel exemplaren van de Galaxy S verkoopt: een Android toestel dat herinnert aan de iPhone 3G (en de latere 3GS, die wat design betreft in niets veranderde). Een nieuwe bron van ergernis is de Galaxy Tab 10.1, die na de aankondiging van de iPad 2 gelanceerd werd: die bleek zoveel dunner dan de iPad, dat Samsung niet achter wilde blijven. En nu Apple de wapens trekt om z’n “intellectueel eigendom” te beschermen, wil Samsung Apple’s nieuwste producten zien om toekomstige claims te vermijden…

Samsung’s laatste claim lijkt erg vreemd, maar is dat ook zo, en hoe terecht zijn Apple’s claims? Let wel: ik ben geen jurist, maar consument, schrijver en al jarenlang gebruiker van tal van smartphones. Ik pretendeer hier dus geen pasklaar antwoord te hebben op een kwestie waar een heel leger advocaten in Amerika én Azië de komende jaren hun hypotheek van kan betalen. Maar ik heb er wel een paar kanttekeningen bij.

Eerst de Galaxy S die in juni 2010 (bijna een jaar geleden!) verscheen. De wijze waarop Samsung het homescreen ontwierp, is inderdaad een knipoog naar het iPhone menu: vier iconen op een rijtje onderin het scherm, die er blijven staan als je door de homescreens of toepassingen scrollt. Maar hoe erg is het, dat je een variant daarvan óók op een Android toestel kunt vinden? De consument weet alleen al vanwege het prijsverschil heus wel dat hij geen iPhone koopt. Apple’s suggestie over “mogelijke verwarring” lijkt sterk overdreven: de eerste consument die thuis gefrustreerd tot de ontdekking kwam géén iPhone te hebben gekocht moet nog gevonden worden.

samsung-i9000-gsm1

De vorm van de Galaxy S lijkt van de voorkant, met zijn afgeronde hoeken, metallic omranding en centrale home button midden onder het display, ook al een duidelijke verwijzing naar de iPhone 3G(S). Maar er zijn inmiddels heel wat meer smartphones verschenen met de vergelijkbare form factor van een monoblock met een groot display en daaronder een centrale bedieningstoets. Die van Apple is rond, die van Samsung vierkant, en ook dat soort details tellen mee. Bij de Samsung Omnia II is het een in 3D weergegeven kubus en daar hoor je niemand over. Bovendien heeft Samsung links en rechts van die centrale toets nog twee softbuttons die de iPhone (node) mist. En Apple kan moeilijk beweren dat het een zilveren omranding ook al tot zijn “intellectueel eigendom” mag rekenen.

Overeenkomsten zijn er dus zeker, maar verschillen ook. Vergelijk dit juridisch gevecht eens met wat er in een van de oudste, maar niet minder kapitaalkrachtige industrieën gebeurt: hoeveel autoproducenten zouden elkaar niet wekelijks kunnen bestoken met soortgelijke claims? Van de algemene form factor tot de inrichting en de kleinste details van het design zijn er ontelbare overeenkomsten te vinden tussen de verschillende merken, maar ook voldoende verschillen om ze van elkaar te kunnen onderscheiden. Het lijkt me een gepaste analogie als het gaat om de Galaxy S en de iPhone 3G.

samsung_galaxy_s2

En nu wil Apple zelfs de Galaxy S II aan zijn advocaten voorleggen, om vast te stellen of deze óók in de aanstaande juridische strijd betrokken kan worden. Overeenkomsten tussen de opvolger van de Galaxy S en de iPhone 3G of 4 zijn er nog veel minder, en daarom is het niet zo vreemd dat Samsung wel eens wil weten hoe Apple’s toekomstige iPhone 4G of 5 eruit ziet.

De boys in Cupertino kijken immers niet op een procesje meer of minder, en het zal Samsung maar gebeuren dat de toekomstige iPhone onverwacht overeenkomsten vertoont met wat het bedrijf inmiddels al in de schappen heeft liggen. Het is dan ook niet voor niets dat Samsung eind mei 2011 alvast de Galaxy S III voor 2012 heeft aangekondigd. Het geeft zo een helder signaal aan zowel Apple als de consument: Samsung is niet te stoppen.

galaxy-tab-2

What’s next
Mocht Apple deze slag winnen, wat betekent dat vervolgens voor alle andere producenten die een smartphone als monoblock op de markt hebben gebracht, of nog willen brengen? Kunnen die in de toekomst ook een paar advocaten in gaan huren als Apple de specifieke form factor kan claimen? Idem dito voor de nieuwe tabletmarkt: als Apple met succes het intellectueel eigendom van het ontwerp opeist, kunnen wellicht ook andere producenten hun borst natmaken.

Apple kan blijkbaar slecht omgaan met de gedachte dat veel mensen er bewust voor kiezen om wel een smartphone, maar géén iPhone te kopen. Wat de Galaxy S betreft zijn dat er inmiddels meer dan tien miljoen, het toestel is nog altijd een bestseller en de opvolger is ook al nauwelijks aan te slepen. Zouden al die miljoenen consumenten zich dan wereldwijd willoos door Samsung laten misleiden?

P800

Ondertussen “vergeet” Apple dat het zelf ook schatplichtig is. Zo is het gebruik van iconen en een touchscreen in een smartphone al zo’n 10 jaar oud en zéker niet door Apple bedacht. Sony Ericsson zette in 2002 met de P800 een revolutionair toestel in de markt dat ook zonder keyboard te bedienen was - ook de iPod Touch moest toen nog ontworpen worden.

De P800 was een vervolg op Ericsson’s R380 die al in 2000 het licht zag, de allereerste smartphone met touchscreen. De serie werd nog vervolgd met de P900, de P910 en de P990 - allemaal ook zonder het keyboardje te bedienen, allemaal vóór de iPhone het licht zag.

Wat velen bovendien vergeten zijn is dat LG met de Prada al de iPhone voorging – en ook de LG Prada werkte met een groot touchscreen en iconen om programma’s te starten en functies mee te bedienen.

LG%20Prada

Apple heeft er een handje van om zich het nodige van anderen toe te eigenen, het goed te verpakken, er het fameuze logo op te plakken en vervolgens te doen alsof het alles zelf bedacht – en oh wee als een ander bedrijf ze dat kunstje nadoet. De consument schiet er ondertussen bitter weinig mee op. Het is ondenkbaar dat Samsung de verkochte exemplaren van de Galaxy S terug zal halen, en ook een verbod op de verkoop van de Galaxy S II is onhaalbaar.

Wat Apple en Samsung inmiddels aan advocaten kwijt zijn zal zijn uitwerking op de winkelprijs waarschijnlijk niet missen, en mocht Apple in deze juridische klucht ooit in het gelijk worden gesteld, dan zijn de verdere consequenties niet te overzien. Je eigendom beschermen is een recht dat in Amerika zelfs gewapend mag worden uitgeoefend, maar Apple weet zelf ook wel dat het zonder vindingen van andere partijen niet zou zijn waar het nu is. En dat is ook helemaal niet erg. Niet alleen de consument, ook de industrie is gebaat bij deze technologische evolutie, de gezamenlijke voortzetting van succesvolle vernieuwingen.

PS For the record. De állereerste “smartphone” met touchscreen was de IBM Simon in ’92/’93. De genoemde R380 van Sony Ericsson was de eerste smartphone met touchscreen die (in 2000) ook letterlijk als  “smartphone” in de markt werd gezet. Van de IBM Simon heb ik één illustratie gevonden waarvan het scherm redelijk leesbaar is, omwille van de leesbaarheid stel ik 'm hier in fors formaat aan je voor.

IBM%20Simon%20small1

 Dit essay verscheen eerder op deze site

Reageren is uitgeschakeld omdat er geen cookies opgeslagen worden.

Cookies toestaan Meer informatie over cookies